หน้า  l  1 l  2 l  3 l  4  l  5 l  6 l

จะเกี่ยวร้อยท้องฟ้ามาทั้งผืน
เก็บกลางวันกลางคืนทำเส้นไหม
แซมด้วยดอกความรักแทนสายใย
พร้อมด้วยใจบริสุทธิ์ดุจวจี
มอบให้ทางสายรุ้งสีสดใส
พร้อมดอกไม้มากมายหลากหลายสี
ส่งให้ถึงกับมือคนคนนี้
คือเธอที่แสนดีของฉันไง

ถักทอความฝันสดใส
เรียงร้อยสายใยเธอกับฉัน
เขียนเป็นบทกวีรักนิรันดร์
สานต่อความผูกพันเราสองคน

สักกี่ฟ้ากี่เขาที่เราห่าง
สักกี่ทางทอดยาวให้ร้าวไหว
สักกี่น้ำทอดกว้างให้ห่างไกล
สักกี่ไมล์ทอดถอนให้รอนราน
สักกี่คืนจะคืนกลับจะรับขวัญ
สักกี่วันหวั่นไหวจะคลายหวาน
สักกี่ท้อกี่หมองต้องทนทาน
อีกสักกี่ราตรีกาลต้องเดียวดาย
กี่จดหมายเท่าไหร่หนอจะพออ่าน
กี่คำหวานกี่โทรถึงจะซึ้งไหว
กี่ความฝันกันหนอจะพอใจ
สักกี่ใจจะพอซึ้งคิดถึงเธอ

ลมพัดพริ้วทิวไม้เอนเห็นไหวไหว
เคลื่อนคล้อยไปตามลมให้สมหวัง
พัดสิ่งใดก็ให้อ่อนผ่อนกำลัง
มิอยู่ยั้งยื่งยงคงกายา
ลมเอ๋ยลมใยเล่าเจ้าไม่พัด
หรือเจ้าขัดเคืองแค้นแสนหนักหนา
ไม่ต้องจิตผิดใจแต่ใดมา
หรือไร้ซึ่งเมตตาบอกข้าที
ข้าทำผิดสิ่งใดเล่าเจ้าจึงขัด
ไม่ยอมพัดคนงามตามวิถี
ให้ได้พบกับเราเข้าสักที
หรือมิมีบุญนำบาปซ้ำเติม
เลี้ยวมองใครเขาไม่รักมิปักจิต
เฝ้าครุ่นคิดทนอยู่ดูขัดเขิน
เอื้อนเอ่ยปากรักใครใยจึงเมิน
จำต้องเดินเปลี่ยวเปล่าแสนเศร้าใจ

ถึงแม้ไกลแค่ไหนใจไปถึง
ไม่คำนึงใกล้ไกลใจไปหา
แม้เรานี้ห่างไกลไกลสุดตา
ใช่ปัญหาเพราะว่าใจไปถึงกัน

คิดถึงคนหน้าใสใครคนหนึ่ง
คนที่สวยสุดซึ้งคนึงหา
คนที่ฉันฝันใฝ่ทุกเวลา
คนที่ฉันฝันว่ารักจริงใจ

อยากให้เธอรักฉันอย่างนี้ตลอดไป
อยากให้เธออยู่คู่เคียงข้างฉัน
อยากให้เธอสุขใจทุกคืนวัน
อยากให้ฝันของฉันนั้นเป็นจริง

ที่ท้องฟ้าจุดเทียนของท้องฟ้า
ในใจจุดเทียนจ้าไว้ส่องแสง
ที่ท้องฟ้ามีหมู่ดาวอันเรืองแรง
ในจึงแจ้งด้วยแสงดวงจากสรวงดาว
จากแดนฟ้ามีน้ำค้างมาพร่างพื้น
ใจฉ่ำชื้นด้วยน้ำค้างจากกลางหาว
จากแดนฝันมีความฝันอันเพริศพราว
ใจจึงกร้าวด้วยฝันอันยาวไกล
ฉันเห็นฝันของบางคนตกหล่นหาย
ตกกระจายเกลื่อนกล่นอยู่หนไหน
สัมผัสค่าสัมผัสคำสัมผัสใจ
จึงเข้าใกล้ค่าแห่งจิตนิจนิรันดร์
เพราะชีวิตใช่มีแค่ชีวิต
ฟ้ามีฝนคนมีสิทธิ์จะคิดฝัน
ตราบใดแสงจันทร์ยังจ้าคู่ตะวัน
รุ้งความฝันจักทอทาบอิ่มอาบใจ
ห้ามทุกปรากฏการณ์ห้ามปรากฎ
ห้ามให้งดห้ามให้เกิดพอห้ามได้
แต่ห้ามจินตนาการห้ามหัวใจ
คงห้ามได้ถ้าด้วยรักสลักจิต

ไม่มีคำคำใดในหล้าโลก
ที่ซับโศกได้เท่าคำว่าคิดถึง
ไม่มีคำคำใดที่หวานซึ้ง
เท่าคำซึ่งฝากไว้ห่วงใยกัน
ไม่มีคำคำใดแทนใจนี้
มากกว่าคำคำที่ยังคงมั่น
ไม่มีคำคำใดมาแทนกัน
เท่ากับคำคำนั้นฉันรักเธอ

อยากกระซิบบอกเธอสักคำหนึ่ง
อยากให้ซึ้งให้เพราะพร่ำคำหวาน
ว่าจะรักเพียงเธอตลอดกาล
ทั้งจะขอพบพานทุกชาติไป

ไม่มีสิ่งใดจะมอบให้
นอกจากความจริงใจที่เต็มปรี่
เริ่มต้นผูกพันกันวันนี้
เพื่อมิตรไมตรีที่ดีตลอดไป
เราต่างก้อมีไฟฝัน
พร้อมจะสร้างสรรค์เพื่อวันใหม่
ขอให้เราต่างเป็นกำลังใจ
เพื่อไปสู่จุดหมายที่ยังรอ

อ่อนล้าเหลือเกินนะวันนี้
ไม่รู้จะทำยังไงดีกับวันข้างหน้า
เรื่องโน้นเรื่องนี้ประดังเข้ามา
ไม่รู้จะแก้ปัญหากันยังไง
แต่ถ้ามีเธอคนดี
อยู่ใกล้ใกล้ตรงนี้เป็นกำลังใจให้
อีกหมื่นล้านปัญหาก็เถอะยังกล้าฝ่าไป
ขอเพียงข้างข้างกายยังมีเธอ

ณ ที่หนึ่งซึ่งมีเธอที่รัก
นั่งทอถักสายใยความคิดถึง
และเรียงร้อยถ้อยคำความคำนึง
ให้ซ่านซึ้งตรึงใจผู้ได้ยิน
ณ ที่หนึ่งซึ่งมีเธอที่รัก
ยิ้มทายทักแววรักฉายเมื่อผายผิน
เอ่ยวาจาน่าฟังดั่งเสียงพิณ
เป็นอาจินต์ชินชัดมัดดวงใจ
ณ ที่หนึ่งซี่งมีเธอที่รัก
เอนกายพักแอบอิงไม่ติงไหว
รู้สึกทั้งจังหวะลมหายใจ
ด้วยชิดใกล้ไออุ่นที่กรุ่นกาย
ณ ที่หนึ่งซึ่งมีเธอที่รัก
จึงประจักษ์ความรักที่ห่างหาย
กาลเวลาใช่ปัญหามาทำลาย
ให้รักคลายหายจางห่างจากใจ

คิดครวญหวนห่างให้รำพึง
ถึงห่างยังคำนึงไม่ร้าง
คนร้างหากหวนถึงให้จดใจจำ
ไกลจากใจอ้างว้างอยากให้กลับมา

อยากจะลืมลืมมิได้ใจยังรัก
อยากจะหักหักมิได้ใจยังหลง
อยากจะลืมลืมมิได้ใจพะวง
ลืมมิลงเพราะรักสลักใจ

คิดถึงและเป็นห่วงอยู่รู้บ้างไหม
ทำได้ก็แค่ส่งใจไปหาอยู่อย่างนี้
อยากให้รู้ความรู้สึกดีดีที่มี
ยังเป็นของเธอคนนี้คนเดิม

ทนุถนอมรักด้วยหัวใจ
ทนุถนอมห่วงใยด้วยใจมั่น
เฝ้าทนุถนอมบ่มรักรอคืนวัน
ที่ฉันและเธอได้อยู่คู่เคียง

สุดขอบฟ้าคืออะไรใครรู้บ้าง
สุดสายน้ำอยู่ตรงไหนใครมองเห็น
สุดปลายทางอยู่แห่งใดใครเล่าเกณฑ์
สุดความเป็นใจฉันนั้นไซร้สุดที่เธอ

สุดขอบฟ้าคืออะไรใครรู้บ้าง
หรือเป็นเพียงแผ่นกว้างสีฟ้าใส
สุดสายน้ำคือขอบฟ้าที่กว้างไกล
สุดดวงใจคือสิ่งใดใจเฝ้ารอ

หากจะบอกเธอว่าคิดถึง
เธอจะซึ้งใจบ้างไหม
หากจะบอกเธอว่ารักหมดใจ
แล้วจะได้รับไหมรักจากเธอ
ก็คงได้แต่แอบมองอยู่อย่างนี้
แม้ว่าในใจจะมีแต่เธอเสมอ
แค่สุขใจในทุกวันที่ได้เจอ
ถึงแม้ว่าจะแค่เพ้ออยู่ฝ่ายเดียว

แรกพบพักตร์พารักประจักษ์จิต
เพียงเราชิดพิศเห็นเป็นแสนหวาน
เพียงห่างนิตย์ไปชั่วราตรีกาล
ทรมานในจิตสุดทนทาน
เห็นหน้าน้องน้องมองเห็นหน้าพี่
ถ้อยคำมีฝากรักสมัครสมาน
มีสองเราเคียงมั่นนิรันดร์กาล
จิตสมานชมชิดนิจนิรันดร์

สองตานี้ไม่เคยมองใคร
เพราะมันหยุดนิ่งไว้ที่เธอคนนี้
ยังคงห่วงหาเธอตลอดเวลาที่มี
ส่งความคิดถึงไปทุกทุกที่ที่เธอไป
ทุกย่างก้าวของเธอจะยังมีฉัน
เป็นกำลังใจให้กันแม้ในยามเธอหวั่นไหว
จะคอยเช็ดน้ำตาเมื่อเธอลำบากใจ
จะคอยกระซิบใกล้ใกล้ว่ารักเธอ

ฝากสายลมพัดผ่านกระซิบหู
บอกให้รู้ถึงใจที่มีให้
ฝากสุริยันส่องใจให้ถึงใจ
ให้รู้ไว้ใจเรามีแต่เธอ

วอนทะเลเมฆหมอกช่วยบอกเขา
วอนท้องฟ้าดวงดาวเป็นสักขี
กาลเวลาเป็นพยานให้ข้าที
จะรักเจ้าคนดีไม่เสื่อมคลาย
ด้วยรักข้ายืนยงซื่อตรงนัก
จะซื่อสัตย์รักมั่นไม่หวั่นไหว
ให้สองเราครองอยู่เป็นคู่ใจ
ในรักนั้นตลอดไปนิรันด์เอย

อยากให้เธอมาอยู่ตรงนี้
มานั่งที่นี่เป็นเพื่อนฉัน
นั่งอยู่ข้างข้างกายระหว่างกัน
นั่งเป็นเพื่อนฉันคนนี้ที่เหงาใจ

อยากบอกไปว่าหัวใจยังคิดถึง
อยากบอกว่าใจยังคำนึงอยู่ไม่จางหาย
ถึงแม้เวลาเปลี่ยนแปลงกลับกลาย
แต่ความทรงจำก็ไม่เคยจางหายกลับไปซะที

คงทำได้แค่คิดถึง
เธอเป็นคนหนึ่งที่ฉันอยากซึ้งอยากใกล้
น่าแปลกที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด
คนที่ฉันยังห่วงใยก็ยังเป็นเธอ
จนถึงวันนี้
เธอก็ยังเป็นดีของใจเสมอ
เป็นคนเดียวที่ต้องการจะพบเจอ
เป็นคนเดียวที่ฉันเก็บไว้เสมอในหัวใจ

ดาวล้านดวงคือสรวงของสวรรค์
เป็นที่มั่นส่องทางสว่างไสว
รวมแสงหนึ่งหยาดมาจากฟ้าไกล
คือดาวในกลางกมลถึงคนดี

ความรู้สึกดีดีที่มีให้
ความห่วงใยที่มีอยู่เสมอ
ความคิดถึงที่ส่งไปให้เธอ
คงจะพอทำให้เธออบอุ่นใจ

ท้องฟ้ายามนี้มีหมู่ดาว
มีเมฆขาวจับกลุ่มเป็นก้อนใหญ่
นำความคิดถึงลอยล่องไป
ฝากถึงคนไกลหลับฝันดี

ข้อความแรกอยากบอกว่าคิดถึง
อีกข้อความหนึ่งอยากบอกว่าห่วงหา
ข้อความที่สามบอกว่าห่วงใยทุกเวลา
ข้อความสุดท้ายที่ส่งมาขอให้หลับฝันดี

ตระกร้าหวายสีขาว
บรรจุดาวแห่งความฝัน
เราสองมาช่วยกัน
แขวนดาวนั้นคู่จันทรา
เกี่ยวก้อยมาร้อยดาว
ให้เต็มราวบนท้องฟ้า
เรียงรายสุดสายตา
เป็นคำว่าฉันรักเธอ

ยามห่างไกลใจอยู่ใกล้
ยังห่วงใยเฝ้าเพ้อฝัน
รำพึงรำพันทุกทุกวัน
ใจของฉันคิดถึงเธอ

อยากจะบอกว่ารักว่าคิดถึง
อยากจะบอกว่าใจตรึงคนึงหา
อยากจะบอกว่าคิดถึงทุกเวลา
อยากจะบอกจากใจว่าฉันรักเธอ

เธอจะรู้บ้างมั้ยนะคนดี
กับความรู้สึกตรงนี้ที่มีให้
เต็มไปด้วยความคิดถึงและห่วงใย
ในหัวใจมีรักมอบให้เธอ

คำว่ารักยากนักที่จะบอก
คำว่าชอบมอบให้ใครได้เสมอ
คำว่ารักเท่านั้นฉันให้เธอ
รักเสมอไม่ว่าเธออยู่หนใด

ไม่เมาเหล้าแต่เรายังเมารัก
สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน
ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป
แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน

สุดหัวใจคือเธอที่เป็นหนึ่ง
สุดคิดถึงคือเธอที่ไกลใกล้
สุดชีวาคือรักที่ให้ไป
สุดห่วงใยมีให้ตลอดมา
สุดฟากฟ้าแม้ขวางมากางกั้น
สุดชีวันยังคงตรึงสิเหน่หา
สุดฤทัยยังอาทรมิสร่างซา
สุดแก้วตาดวงใจสุดที่เธอ

ดาวน้อยผ่องล่องไหวในผืนฟ้า
แจ่มดาราราตรีที่สดสวย
ดั่งดอกไม้ระรินกลิ่นระรวย
แต่งเติมด้วยภุมราทุกวาที
น้ำใสใสในหล้ามหาสมุทธ
มิสิ้นสุดเลยรักที่ข้านี้
แม้ดวงดาวที่พราวแสงคู่ราตรี
ก็มิเท่ารักที่ฉันให้เธอ

จากวันวานถึงวันนี้มีความรัก
ที่ฟูมฟักบ่มไว้ให้หอมหวาน
จากวันวานถึงวันนี้ที่เนิ่นนาน
บอกกับกันและกันฉันรักเธอ
บวกความรักความเข้าใจว้ด้วยกัน
บวกเธอฉันรวมไว้ไม่พลั้งเผลอ
บวกชีวิตสองเราที่พบเจอ
บวกจากเธอและฉันนั้นเป็นเรา

รักคือคำนิยามความลึกซึ้ง
เธอคือหนึ่งในคำนิยามนั้น
คนที่เป็นเช่นแสงแห่งตะวัน
เดียวดายพลันเมื่อฉันไม่มีเธอ

ผูกพันเป็นสายใย
ร้อยเรียงไว้ให้เนิ่นนาน
ความรักที่แสนหวาน
ถักทอสานไว้ภายใน
ความรักของสองคน
จะยืนยงและยิ่งใหญ่
ต้องอดทนและจริงใจ
คอยมอบให้กันและกัน

อินทนิลกลิ่นหอมหวล
แต่เนื้อนวลหวลหอมกว่า
พิศพักตร์เพลิดเพลินตา
แก้มนั้นหนาเป็นยองใย
ชิดแนบแอบอกอุ่น
เนื้อละมุนจะว่าไหม
รักน้องต้องดวงใจ
หวังอยากได้เจ้าเชยชม

ความรักคือความอาทร
ที่โอนอ่อนอบอุ่นได้มากกว่า
ไม่ใช่แค่ห่วงหวงทุกเวลา
แต่หากเป็นสายตาของความเข้าใจ
ก็เพราะรักเป็นอย่างนี้
ฉันจึงรักเธอคนดีมากรู้ไหม
เป็นความรักที่ไม่หวงแต่ห่วงใย
เป็นรักที่ไม่ยิ่งใหญ่แต่มั่นคง

ได้แต่เพียงแลมองเมื่อผ่านพบ
ได้แต่สบตาเธอเมื่อแลเห็น
เก็บเธอมาใฝ่ฝันทุกเช้าเย็น
อยากได้เธอมาเป็นแม่ศรีเรือน

จะเป็นไฟส่องทางยามมืดมิด
จะใกล้ชิดยามเธอรู้สึกเหงา
จะคอยเป็นกำลังใจยามเธอเศร้า
จะมีเราอยู่ด้วยกันตลอดไป
วันเวลานาทีที่เลยผ่าน
ดังสายธารที่ไม่ยอมหยุดไหล
บนถนนหนทางที่ยาวไกล
เราร่วมใจพร้อมก้าวเดินด้วยกัน

ศาลานี้กว้างใหญ่
เชิญเข้าในถ้าเมื่อยล้า
เหน็ดเหนื่อยก็เดินมา
พักกายาให้ผ่อนคลาย
ทางเข้าก็ไม่แคบ
ไม่ได้แอบอยู่ซอกไหน
บอนด์เน็ตเว็บไซท์ไง
จำขึ้นใจไม่ผิดทาง
( http://bondsnet.9th9.com/ )

ดุจเปลวเทียนส่องแสงแรงกลางใจ
ทำไสวทางสว่างทั่วทุกหน
ชื่นใดเท่าชื่นเจ้านฤมล
หวานใดทนหวานเจ้าเล่าคนดี

ขอจดจำความรู้สึกอบอุ่นนี้
ด้วยไมตรีที่เธอมีให้ฉัน
คงติดตรึงอยู่ในใจทุกคืนวัน
จะเฝ้าฝันถึงวันนี้วันสวยงาม

มีท้องฟ้าแทนผืนผ้าไว้โอบกอด
มีใจถอดฝากไว้ใต้หมอนหนุน
มีความคิดถึงเป็นสายลมพรมละมุน
บ่มความรักให้อบอุ่นทุกเวลา
จังหวะลมหายใจที่ไหวเต้น
ก็ให้เป็นทุกห้วงความห่วงหา
เงาสะท้อนภาพเธอเสมอในดวงตา
ทุกท่วงท่าตราตรึงจิตติดตรึงใจ

แค่คิดถึงก็อุ่นใจ
ไม่ต้องการอะไรไปกว่านี้
ขอมองดูอยู่ห่างห่างอย่างยินดี
เปี่ยมสุขทุกทีที่เห็นเธอ
แค่คิดถึงก็อุ่นใจ
เฝ้าแต่ส่งความห่วงใยให้เสมอ
ไม่ว่าร้ายหรือดีที่พบเจอ
ฉันรับรู้อยู่กับเธอเสมอนาน

อันร้อนกายแก้ได้ไม่ยากนัก
เข้าห้องพักอาบน้ำเย็นเป็นต้องหาย
แต่ร้อนใจใช้แอร์เย็นไม่เว้นวาย
ร้อนไม่หายใจยังร้อนคิดถึงเธอ

หวานอันใดจักหวานเท่ารสรัก
สุดจักหักข่มจิตมิคิดพิสมัย
เสพเพียงน้อยจักติดกว่าเมรัย
สุดหักใจมิคิดลองมิได้เลย
รสนางรสรักหวานกำซ่านซาบ
ข้ายอมศิโรราบรสรักเจ้าทรามเชย
ก่อนแม้คิดต้องกายหญิงยังมิเคย
ครานี้เลยลืมตนด้วยหลงมนต์นาง

ฝากดาวบนท้องฟ้า
ฝากบอกว่าฉันคิดถึง
ฝากคำที่ตราตรึง
ฝากไปถึงเธอคนไกล
อยากฝากคำว่ารัก
อยากรู้นักเธอรับไหม
อยากฝากแม้หัวใจ
อยากฝากไปให้ถึงเธอ

บอกแผ่นดินแผ่นฟ้าว่าคิดถึง
แม้วันใดวันหนึ่งมิเห็นหน้า
เหมือนโลกขาดอาทิตย์และจันทรา
นี่คืืออานุภาพรักสุดหักใจ
ถึงอยู่ไกลห่างกันเกินมองหา
คนละมุมขอบฟ้ามิหวั่นไหว
หากเราสองครองรักร่วมหทัย
ต่อให้ไกลแค่ไหนไม่ห่วงเลย
ถึงร่างแตกแหลกรานสลายสิ้น
เหลือเพียงวิณญาณก็ขอเฉลย
จะสร้างบุญเติมต่อขอชิดเชย
เคียงเขนยพิศวาททุกชาติไป

อยากรู้ใจคนไกลคิดไงหนอ
คนที่รอคอยอยู่อีกฟากหนึ่ง
นั่งนับดาวหนาวใจให้คนึง
อยากรู้ซึ้งคนไกลคิดไงกัน
แค่อยากบอกคิดถึงก็เกิดสุข
จะนั่งลุกก็มัวแต่คิดฝัน
คนไกลตัวไกลใจเป็นไงกัน
เฝ้าแอบฝันถึงกันบ้างเปล่าเอย

อยากจะเขียนลำนำเป็นกลอนรัก
ให้ประจักษ์แก่สายตาคนทั้งผอง
บอกว่ารักเธอมากด้วยใจปอง
ไม่เป็นสองรองใครด้วยใจจริง

มานั่งจับปากกาขยับเขียน
ใต้แสงเทียนเนียนอุ่นสงบนิ่ง
เคล้าเสียงเพลงเบาเบาให้แอบอิง
หยุดทุกสิ่งรอบข้างไว้เพื่อเธอ
ฉันนั่งนึกนั่งคิดถึงคำรัก
จะสลักเป็นอักษรนำเสนอ
ฝากเป็นกลอนเอาไว้ให้กับเธอ
ทึ่ฉันเพ้อละเมอหาทุกคืนวัน

ลมหนาวแผ้วผ่านมาพาใจหมอง
คิดถึงน้องนวลนุชสุดจักฝืน
อีกกี่ปีนี่เล่าเจ้ากลับคืน
ให้รมย์รื่นชื่นชิดสนิทเรา
แม้เพียงเป็นเช่นฝันที่ปั้นแต่ง
ด้วยเพราะแรงรักนั้นมั่นต่อเขา
ทั้งที่รู้อยู่พบสบเพียงเงา
แต่ยังเฝ้าฝันคิดจิตกระวน
วอนลมหนาวเจ้าจำนำความคิด
ที่ประดิษฐ์จากใจไปทั่วหน
ฝากฟากฟ้าดาราในสากล
มิ่งกระมลรับรู้พี่อยู่รอ

คิดถึงแต่เพียงเธอ
หวังแค่ได้เจอได้พบหน้า
ขอแค่เพียงได้สบตา
ให้เธอรู้ว่ารักเธอมากเพียงไร

รักมิใช่การจองไว้เป็นเจ้าของ
มิใช่การทดลองหลอกเล่นได้
สุขของรักคือรู้จักจะรักใคร
มิใช่ให้คนรักมาภักดี
อยู่ห่างห่างมองฟ้ากว้างก็รักได้
ใช่อยู่ใกล้จึงได้รักมิใช่ที่
ใช่เห็นหน้าทุกวันรักพลันมี
แค่อยู่ใกล้แม้นาทีก็รักกัน
ความไฝ่ฝันมีอยู่ได้ในดวงจิต
สุดแต่ใครจะนึกคิดจะสร้างสรรค์
แค่รู้ว่าคนเกิดมาเพื่อรักกัน
ก็เท่านั้นจะฝันไกลไปใยมี

ระบายสีให้โลกนี้สีชมพู
วางต้นไม้เคียงคู่แนวหินผา
เป็นป่าไม้รูปหัวใจแดงจับตา
มวลบุปผาแย้มยิ้มอิ่มเอมใจ
ระบายสีให้ฟ้านี้สีชมพู
วางจันทร์อยู่กลางก้อนเมฆสีขาวใส
เป็นดวงจันทร์ทรงใหม่รูปหัวใจ
ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มจากดวงดาว
ระบายสีทะเลนี้สีชมพู
วางเกาะอยู่ตรงกลางหาดทรายขาว
เป็นพื้นที่รูปหัวใจให้พร่างพราว
รับรอยยิ้มจากแสงดาวบนนภา
ระบายสีให้รักนี้สีชมพู
วางเธออยู่กลางดวงใจที่ใฝ่หา
เป็นวิมานความรักความศรัทธา
สะท้อนยิ้มจากดวงตาของสองเรา

ฝากบอกผ่านสายลมว่าฉันเหงา
คิดถึงเขาคนดีที่ห่วงหา
ช่วยบอกเขาว่ายังรักอยู่ทุกครา
ฝากบอกว่าฉันคิดถึงคนึงครวญ
อาจไม่มีความหมายในดวงจิต
อาจไม่เป็นดังคิดเมื่อนึกหวล
แต่ยังรักซึ่งใจใช่คร่ำครวญ
อยากให้หวนกลับคืนเมื่อตื่นตา
แม้วันใดใจเธอนี้ต้องเจ็บ
ความหนาวเหน็บเจ็บทรวงให้ห่วงหา
อยากเข้าไปอิงแอบแนบกานดา
อยากบอกว่ารักเธอเสมอเดิม

เค้าว่าความรักคือการให้
มีอยู่ที่หัวใจทุกคนจริงรึเปล่า
ความรักคือความเข้าใจระหว่างเรา
โลกนี้จะไม่มีเงียบเหงามีแต่สีชมพู

แม้นอยู่ห่างแค่ไหนก็ไม่หวั่น
หากสัมพันธ์เราคงอยู่ไม่รู้สิ้น
สุดขอบฟ้าพ้นแว่นแคว้นทั่วแดนดิน
ยังถวิลถึงเจ้าเฝ้ารอไป
เมื่อมีฝันฉันจึงหวังไม่ยั้งหยุด
คิดจะข้ามสมุทรสุดกว้างใหญ่
หอบความห่วงหิ้วของฝากจากหัวใจ
ส่งมอบให้แทบตักด้วยภักดี

อยู่ไกลสุดปลายฟ้า
ถวิลหามิตรมิ่งขวัญ
สองใจเราผูกพัน
ถึงห่างกันก็ใกล้ชิด
ส่งใจไปปลอบขวัญ
จงหลับฝันสำราญจิต
วิมานในนิมิต
พิสิฐชื่นทุกคืนวัน

ไกลกันมากอย่างนี้
แต่คนดีคงรับความรู้สึกได้
แค่หลับตาเธอก็รู้อยู่แก่ใจ
ว่ามีใครคนนี้ห่วงใยเธอตลอดเวลา

กระทบกายสายลมที่อ่อนไหว
กระทบใจสายใยความคิดถึง
กระทบรู้คู่คิดคู่คำนึง
กระทบถึงผู้หนึ่งที่เฝ้ารอ
สัมผัสกายสายน้ำที่รี่ไหล
สัมผัสใจเมื่อใดได้ใกล้หนอ
สัมผัสรู้ใยรักที่ถักทอ
สัมผัสต่อความรักความอาทร
อิงแอบกายอายดินกรุ่นกลิ่นไผ่
อิงแอบใจถ้อยคำที่พร่ำสอน
อิงแอบรู้ความคิดจิตอาวรณ์
อิงแอบนอนมองฟ้ามองจันทรา
เคียงข้างกายกองไฟที่ให้แสง
เคียงข้างใจคือแรงเสน่หา
เคียงข้างรู้ชิดใกล้ในจินตนา
เคียงข้างข้าเงารักจากแดนไกล

ด้วยดวงใจคิดถึงคนึงหา
ด้วยเวลานานเนิ่นที่เหินห่าง
ด้วยผูกพันผ่านไปไม่จืดจาง
ด้วยอ้างว้างจึงบอกฝากจากคนไกล
แม้จะห่างใช่ห่างเหินหรือเมินหน้า
กาลเวลาไม่มีสิทธิ์ลิขิตได้
กับความฝันความหวังยังเก็บไว้
พร้อมส่งมอบต่อไปให้กับเธอ
จะสุขทุกข์อย่างไรฉันไม่รู้
แต่พร้อมบอกให้เธอสู้อยู่เสมอ
แม้ชีวิตที่เหลือไว้อาจไม่เจอ
แต่ให้เธอรู้สักนิดคิดถึงจัง

อยู่ที่ไหนไกลเท่าไรส่งใจถึง
ใครคนหนึ่งคนสำคัญและมีค่า
เป็นห่วงมากคิดถึงมากทุกเวลา
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไร

เธอเป็นดาวประดับฟ้า
สวยงามระยับตาอยู่บนนั้น
แหงนหน้ามองเธอทุกคืนวัน
แล้วสักวันจะปีนไปหาเธอ

เก็บถ้อยคำหมื่นแสนมาร้อยเรียง
เป็นเสียงกระซิบบอกว่าคิดถึง
ผะแผ่วออกไปเสียงหัวใจคำนึง
คิดถึงคิดถึงเธอผู้ห่างไกล

หากสิ่งหนึ่งคือความรักที่มีให้
หากสิ่งนั้นคือใจที่ให้ฉัน
จะโอบรักคล้องใจไว้ด้วยกัน
จะผูกพันสองใจเป็นหนึ่งเดียว

ยังมีคนคนหนึ่งที่ตรงนี้
คนคนที่หวังดีเธอเสมอ
คนคนนี้แม้ไม่ใช่คนเลิศเลอ
แต่พบเจอที่ต้องการทุกครา
ยังมีคนคนหนึ่งที่ตรงนี้
คนคนที่มีใจปรารถนา
คนคนนี้แม้จะไม่อยู่ใกล้ตา
แต่ทว่ามีรักที่จริงใจ

หวานเอยหวานใดใครเทียมเจ้า
หอมเอยเคยเคล้าเจ้าอยู่ไหน
เมื่อเจ้าจากพรากพี่มิมีใคร
อยู่หนใดพี่คิดถึงจึงรำพัน
อยากเป็นสายลมหวนครวญหาเจ้า
เป็นลมหนาวเคล้าคลอเฝ้าใฝ่ฝัน
เป็นอาทิตย์สองแสงแจ้งจำนัล
รักฉันนั้นไม่หวั่นกาลเวลา

อยากจะรู้เธอคนดีอยู่แห่งไหน
เพราะหัวใจตอนนี้นั้นห่วงหา
อยากให้รู้คิดถึงเธอทุกเวลา
ช่วยตอบมาให้ฉันคลายกังวล

พี่หวงเจ้าเล่ารู้ไหมชายสุดห่วง
พี่ห๊วงหวงห่วงดวงใจจะหน่ายแหนง
พี่ห่วงหาห่วงแก้วตาห่วงแก้มแดง
พี่ห่วงแรงแห่งน้ำคำถลำใจ
พี่หวงพักตร์ประจักษ์เจ้าเท่าชีวิต
พี่หวงชิดหวงเชยชมพรมขานไข
พี่หวงห่วงเกรงพุ่มพวงไปควงใคร
พี่ห่วงชายมาหมายปองน้องหน้ามน
พี่หวงแขนแอ่นเรียวเพียวเรือนร่าง
พี่หวงคางหัวเข่าเจ้าทุกหน
พี่หวงตาหวงหน้าหวานปานเยี่ยมยล
พี่หวงคนจะปล้นใจฤทัยคุณ
พี่หวงยิ้มที่ริมปากหน้าผากขาว
พี่ห่วงสาวเจ้าจะผลักขาดตักหนุน
พี่หวงผมดมกลิ่นหอมพร้อมละมุน
พี่ห่วงบุญลุ้นไม่ถึงซึ่งแสนงาม
พี่หวงตัวกลัวแม่เจ้าไม่เฝ้าไว้
พี่ห่วงใครเข้าครอบครองทำนองหาม
พี่ห่วงรักชักเริ่มจืดชืดทุกยาม
พี่ห่วงนามห่วงรูปหวงดวงใจ
พี่หวงรักห่วงลึกนึกเป็นทุกข์
พี่ห่วงชุกเป็นเช่นใจฤทัยไหว
พี่หวงห่วงเจ้าห่างหายจะทวงใคร
พี่หวงใจฤทัยเจ้าเฝ้าเขียนมา

เมื่อไหร่จะได้เห็นเธอรักฉัน
เมื่อไหร่จะได้รู้เรารักกัน
เมื่อไหร่เธอจะเอ่ยคำคำนั้น
เมื่อไหร่จึงจะบอกฉันสักที
รอนานแล้วคำหนึ่งจากหัวใจ
รอเมื่อไหร่จะบอกคำคำนี้
รอเธอเอ่ยให้ฉันฟังสักที
รอคนดีบอกคำฉันรักเธอ

กุหลาบสวยฝากให้คนไกลถิ่น
ทั้งสีกลิ่นถูกใจเหมือนในฝัน
แม้อยู่ห่างแค่ไหนไม่สำคัญ
คำกระซิบฝากนั้นดังถึงใจ

หอมเอยหอมกลิ่นรัก
พี่ชายชักสลักถึง
หอมหวลชวนติดตรึง
ที่ตาซึ้งนภาพรรณ
หอมหน่อยมิบ่อยดอก
พี่ชายบอกระลอกฝัน
หอมหวลชวนผูกพัน
ที่ดวงจันทร์ใช่ดวงใจ
หอมนิดคิดเท่าไหร่
พี่ชายใฝ่ฟอดได้ไหม
หอมหวลชวนติดใจ
ที่แก้มใสได้ไหมเอย

ยอมเป็นดอกไม้กร้านบานกลางป่า
ดีเสียกว่าเป็นไม้งามตามขวดโหล
ถูกตัดรากตัดใบไร้ทางโต
เพียงเพื่อโชว์เดี๋ยวเดียวก็เหี่ยวไป

หากเปรียบเธอเป็นดอกไม้
คงชูช่อไสวไม่ลดหลั่น
หากเปรียบเธอเป็นตะวัน
คงสาดแสงแบ่งสรรไม่แชเชือน
เพราะเธอเปี่ยมด้วยคุณค่า
ทุกทิศาจะหาใดเหมือน
มอบความสุขมิลืมเลือน
เมื่อมีเธอเป็นเพื่อนเคียงคู่ใจ

อยากให้ใจของเธอได้รับรู้
ว่าเธออยู่ในใจฉันเสมอ
ทุกทุกวันฉันเฝ้าคิดถึงเธอ
ไม่ใช่เพ้อแต่เพราะรักทุกเวลา
เช้านั่งเหม่อเย็นนั่งคิดจิตใฝ่ฝัน
รอคืนวันที่เธอกลับมาหา
อยากได้ยินเสียงเธอเสมอมา
อยากสบตากับเธอเช่นทุกวัน
ระยะทางที่เราต้องเผชิญ
อาจไกลเกินระหว่างเธอกับฉัน
แต่ขอบอกว่ายังรักและผูกพัน
จงเชื่อมั่นในตัวฉันนะคนดี
ขอเพียงเธอนั้นยังไม่เปลี่ยนไป
ขอแค่ใจของเธอยังคงที่
แม้เวลาจะผ่านไปสักหมื่นปี
เรายังมีใจให้กันนะสัญญา

เป็นเพียงระยะทางที่กว้างไกล
เป็นเพราะฟ้ากว้างใหญ่แบบนี้
จึงทำให้เราห่างทุกทุกที
แต่ให้รู้ใจนี้ยังผูกพัน

หนึ่งฤทัยฉันมีให้เพียงความรัก
ที่สมัครจากฤดีพิสุทธิ์ใส
ฝากโพยมแห่งศรัทธาพัดพาไป
สู่ดวงใจขนิษฐาฟ้าประทาน
แม้เพียงฝันสวรรค์สวาทมิขาดหาย
มธูรร่ายตามคิดประดิษฐ์ขาน
ไร้รหัสเลบงเชลงกานท์
ไร้พยานสื่อนำย้ำสุนทร
เพียงฤดีที่อยู่คู่จอมขวัญ
เกินจำนรรจ์ย้ำสลักเป็นอักษร
อีกสินทรัพย์นับมิถ้วนกระบวนพร
ยังอ่อนด้อยน้อยกว่าค่ามนารมณ์
หากหนึ่งใจซึ้งถวิลสิ้นมนต์ขลัง
เธอชิงชังเห็นไร้ค่าพาขื่นขม
ก็จะห่างร้างไปไม่นิยม
แม้ระทมเพื่อเธอนั้นฉันยินดี

อยากเอ่ยคำว่ารักฝากดาวไว้
แม้คืนใดเธอแหงนมองดูท้องฟ้า
ช่วยกระซิบน้ำคำพรรณนา
แล้วบอกว่ายังรักและห่วงใย
เป็นวจีจากกมลคนไม่มีสิทธิ์
เรียงความคิดเป็นอักษรกลอนฝากไว้
ถึงแม้เธอจะร้างห่างแสนไกล
ย้ำวาจาเพื่อส่งให้เธอได้รู้

ยินสำเนียงกระซิบแผ่วแว่วว่ารัก
อบอุ่นนักจนใจเริ่มไหวหวั่น
อยากเก็บรักมาอิงแอบแนบชีวัน
เพื่อให้ความโศกศัลย์นั้นจางไป
เริ่มด้วยรักแสนหวานผ่านอักษร
ต่อบทกลอนร้อยกวีฝากเอาไว้
สานสัมพันธ์ถักทอต่อสายใย
ล้อมดวงใจเธอฉันให้มั่นคง
หนทางรักข้างหน้ายากกว่ารู้
เหมือนยืนอยู่ท่ามกลางความลุ่มหลง
ขอเพียงเธอมีรักเดียวที่ซื่อตรง
ความประสงค์คงได้ดั่งใจปอง
ความรักสร้างโลกไว้ให้เฉิดฉัน
คนรักกันแบ่งปันใจตอบสนอง
ปลูกต้นรักเอาไว้ให้ครอบครอง
เพียงแต่ต้องหมั่นดูแลอย่าแชเชือน

อยากเอ่ยปากฝากวจีพี่รักเจ้า
อยากโลมเล้าเฝ้าถนอมกล่อมเคียงหมอน
อยากฝากใจไว้ในโฉมบังอร
อยากออดอ้อนกอดกระชับประดับจันทร์
โอ้พิษรักเพิ่งประจักษ์ช่างร้ายเหลือ
จำจิตเรื้อคิดครวญชวนให้ฝัน
ดังเพลิงสุมรุมเร้าเข้าผูกพัน
สุดอัดอั้นมิกล้าเอ่ยเผยวาจา
พี่กลัวนักหากบอกรักแล้วมาเก้อ
พี่กลัวเธอจะโกรธเกลียดเหยียดน้ำหน้า
พี่กลัวรักจะผิดหวังฝังชีวา
พี่กลัวค่าความรักนี้มีเพียงตรม
หากเจ้ายินคำกลอนที่วอนว่า
โปรดนำพาอย่าใจดำให้ขื่นขม
เพียงเสี้ยวใจมอบไว้ให้เชยชม
พี่จะบ่มรักไว้ให้สุกเอง

มีเธอให้ห่วงใย
มีหัวใจให้ผูกพัน
มีเธอจึงมีฝัน
มีคืนวันที่มุ่งหมาย
มีเธอให้คิดถึง
ให้ซาบซึ้งให้อ่อนไหว
มีเธอไว้ในใจ
และมีใจไว้เพียงเธอ

กาลเวลาผันผ่านนานแค่ไหน
แต่หัวใจมีเพียงเธอที่เพ้อหา
แม้อยู่ห่างเพียงไหนไกลลิบตา
แต่ยังคงบูชาค่ารักเรา

เธอจะรู้หรือไม่ใจของฉัน
หนึ่งในนั้นคือเธอเธอรู้ไหม
ว่าเธอคือคนหนึ่งคนในใจ
ทั้งหัวใจยกให้เธออยู่คู่กัน

ก่อนรักเริ่มสลักตรึงให้ซึ้งจิต
ไม่เคยคิดใส่ใจใฝ่รักเจ้า
เพียงสัมพันธ์ฉันมิตรสถิตย์เนา
ช่วยแบ่งเบาความอ้างว้างจากกลางใจ
สัมพันธ์เนิ่นวันเดือนผ่านกาลเวียนหมุน
เจ้าเจือจุนด้วยความดีที่สดใส
ปลอบประโลมโน้มนำดวงฤทัย
ที่สิ้นไร้หวังฟื้นกลับคืนมา
จากไมตรีที่เจ้าให้เกินใจห้าม
ความรักตามเกาะกินถวิลหา
ทั้งที่รู้เราดอกดินสิ้นราคา
ปองดอกฟ้าหรืออาจอยู่คู่เคียงกัน
อภัยเถิดคนดีที่รักเจ้า
หลงคอยเฝ้าห่วงหาเก็บมาฝัน
ไม่เจียมตัวมัวเมาพร่ำรำพัน
ปล่อยรักนั้นเข้าจับจองครองฤทัย
จากวันนั้นถึงวันนี้ที่หลงเพ้อ
หวังพบเธอเพียงในฝันอันสดใส
ทางกายเราเศร้านักรักห่างไกล
เกินหัวใจร่ำร้องจึงหมองตรม
คงบาปกรรมทำไว้ในชาติก่อน
ตามมาย้อนรอยให้ได้ขื่นขม
แม้นมีรักสลักจิตหวังชิดชม
ก็เพียงลมคำหอมย้อมดวงมาน
หากชาตินี้บุญไม่ถึงได้เคียงคู่
ขอฝันอยู่เคียงใจไม่หักหาญ
ชาติหน้ามีขอรักชื่นยั่งยืนนาน
รักชั่วกาลอย่ารู้ร้างห่างกันเลย

เธอเป็นใครมาจากไหนฉันไม่รู้
บัดนี้เธอสถิตอยู่ในใจฉัน
ทุกเช้าค่ำเฝ้าละเมอเพ้อรำพัน
สุดอัดอั้นความรักที่มีให้เธอ
แปลกใจนะแปลกใจมากในความรัก
ผูกสมัครทั้งไร้เงาของเธอเสมอ
ไม่เห็นหน้าไม่รู้ชื่อไม่พบเจอ
ไยนะหรือถึงต้องรักสลักฤดี
โปรดเมตตาฉันเถิดที่เกิดรัก
โปรดอย่าผลักลาร้างถอยห่างหนี
ฉันรักเธอรักจริงนะคนดีดี
แม้นชีพนี้สละได้ถ้าให้เธอ

ที่แห่งหนึ่งซึ่งเราเคยเฝ้าชิด
บัดนี้ปิดเส้นทางอย่างสิ้นหวัง
อยากจะเพรียกเรียกเธอเพ้อให้ฟัง
กลับต้องนั่งหมดอาลัยเพราะไม่เจอ
ความใฝ่ฝันของใจในวันนี้
คือสิ่งที่หมายปองของคนเพ้อ
อยากเป็นดาวดวงหนึ่งในใจเธอ
แน่เสมอหากเธอไม่เปลี่ยนไป
อยากเป็นเพียงดอกไม้ในใจเขา
อยากมีเราสองคนร่วมฝันใฝ่
อยากให้เธอสรรค์สร้างทางแห่งใจ
มั่นคงไว้ในรักยั่งยืนนาน

ความรักของฉันมันอยู่ที่ใจ
ไม่ต้องบอกใครผ่านโทรโข่ง
รักแบบจริงใจไม่ขี้โกง
ใช้ความรู้สึกโยงใจถึงใจ
ถ้ารักแท้คือความผูกพัน
หนักแน่นคงมั่นไม่ว่าวันไหน
ต่อหน้าลับหลังจริงจังจริงใจ
และไม่เคยให้ใครนอกจากเธอ

ความรู้สึกของหัวใจ
ว่าอ่อนไหวผูกพัน
เวลาที่เราอยู่ใกล้ใกล้กัน
ฉันรู้สึกไหวหวั่นไปกับเธอ
มันเป็นอะไรที่ชอบ
ที่มีเธอคอยปลอบเสมอ
เป็นห่วงเป็นใยเวลาห่างเธอ
ถามไถ่เสมอคือเธอคนดี
แต่ตอนนี้ฉันยังต้องการ
อะไรที่มากกว่าการแสดงออกแค่นี้
เพียงคำเดียวที่อยากได้จากเธอคนดี
ว่ารักแค่นี้ก็เพียงพอ

เธอเป็นใครมาจากไหนใจอยากรู้
ฉันเฝ้าดูเธออยู่มิห่างหาย
อยากจะพบอยากรู้จักอยากทักทาย
แม้ห่างกายแต่ใจใกล้ให้อาวรณ์
ตาสบตาประสานใจให้ลึกซึ้ง
สุดคนึงตรึงจิตคิดสังหรณ์
ไม่อาจด่วนตัดสวาทให้ขาดรอน
ใจทอดถอนเพราะท้อแท้แพ้รักเธอ
เพียงแค่คิดไปคนเดียวไม่มีหวัง
เพียงลำพังเผลอจิตคิดใฝ่เพ้อ
เพียงข้างเดียวแอบคิดหลงละเมอ
เพียงเจอเธอแค่ในฝันให้หวั่นใจ
แต่ความจริงมิได้เป็นเช่นในฝัน
แอบมองเธออยู่ทุกวันให้หวั่นไหว
เราไกลกันเกินจะคิดสนิทใจ
อยากขอให้เป็นอย่างฝันนิรันดร์กาล

คนบนโลกทั้งใบมีหลายล้าน
แต่คนที่ต้องการมีเพียงหนึ่ง
จะอ่อนไหวในใจให้ลึกซึ้ง
ก็เป็นเธอที่หนึ่งไม่ใช่ใคร
คนอื่นอื่นหมื่นพันฉันไม่สน
แต่กับเธอหนึ่งคนยอมทนได้
ทนเพื่อรักทนอาทรไม่ทอนใจ
ทนได้ไม่เท่าใจที่แคร์เธอ

ฉันชอบทานเยลลี่
เธอชอบคุกกี้สอดไส้
ฉันชอบโค้กเป๊ปซี่สไปรท์
เธอก็น้ำผลไม้ทุกที
เราต่างชอบอะไรไม่เหมือนกัน
แต่ฉันก็ชอบเธอที่ตรงนี้
เป็นตัวของตัวเองไม่เหมือนใครดี
รักนะรักเธอคนนี้จริงจริง

คำว่ารักเริ่มจากรอเป็นตัวแรก
แล้วก็แยกจากรอเป็นกอไก่
ผันอากาศขึ้นอยู่กลางระหว่างใจ
จึงได้คำว่ารักประจักษ์เอย

สัมผัสแรกกับความรักช่างอบอุ่น
เป็นแรกหนุนให้ใจอยากใฝ่หา
ประสบการณ์ครั้งแรกที่พบมา
กาลเวลาจะพาใจมาพบกัน
หลากหลายความรู้สึกที่อ่อนไหว
ดูโปร่งใสฤทัยเธอและฉัน
แม้หนทางจะยาวไกลแลสูงชัน
ใจไม่หวั่นจับมือมั่นฟันฝ่าไป

ได้แต่คิดได้แต่มอง
ได้แต่จ้องได้แต่นึกคนึงหา
ได้แค่เพียงเหลือบไปสบสายตา
ได้รอยยิ้มกลับมาก็ดีใจ

ไม่มีอะไรจะมอบให้
นอกจากห่วงใยและผูกพัน
ความรู้สึกดีดีจากฉัน
มีให้กันทุกวันทุกเวลา

เพราะเธอคือคนที่ฉันห่วงใย
เพราะเธอไม่ใช่ใครที่ไม่ห่วงหา
เพราะเป็นเธอที่ฉันคิดถึงทุกเวลา
เพราะเป็นเธอจึงอยากบอกว่ารักเหลือเกิน

ถ้าเทียบรักว่าเต็มร้อย
ฉันขอเกินไปมากหน่อยจะได้ไหม
บวกความคิดถึงที่มีจนล้นใจ
แถมความห่วงใยให้เธอคนเดียว

อาจจะโยเยไปหน่อย
นั่นเพราะอยากให้เธอเอาใจรู้ไหม
อาจจะดื้อรั้นแสนงอนไม่เหมือนใคร
นั่นเพราะอยากให้เธอห่วงใยนะคนดี
ก็รู้ว่าเธอรำคาญกันใช่ไหม
กับนิสัยเอาแต่ใจอย่างนี้
แต่มีเธอมาดูแลอะไรก็รู้สึกดี
เพราะอย่างนี้จึงยอมงอแงเอาแต่ใจ

ฉันรักเธอแต่เธอนั้นไม่รู้
ฉันเฝ้าดูเธออยู่เธอรู้ไหม
ฉันห่วงเธอมากกว่าห่วงใครใคร
อยากให้เธอรู้ไว้แค่นั้นพอ

คนน่ารักคนหนึ่งนอนไม่หลับ
คนน่ารักอีกคนนอนหลับไหม
คนน่ารักสองคนอยู่ห่างไกล
คนน่ารักคนไหนฝันถึงกัน

สิ่งใดใดในโลกนี้ที่มีค่า
ไม่อาจเท่าสายตาที่เธอมองฉัน
เป็นสายใยสื่อได้ระหว่างกัน
คือความรักความผูกพันที่ฉันรอ

อยากจะข้างกายเธอตลอดไป
อยากอยู่ใกล้ใกล้เมื่อยามเธอตื่น
อยากเป็นตุ๊กตาหมีเธอกอดทุกคืน
แม้เวลาตื่นจะได้เห็นหน้าเธอทุกวัน

อยากเป็นสายลมพัดความห่วงใย
อยากเป็นพุ่มไม้ใหญ่ให้ร่มความคิดถึง
อยากเป็นท้องฟ้าในห้วงความคำนึง
อยากเป็นทุกสิ่งที่เธอคิดถึงตลอดเวลา

เคยสงสัยตัวเองอยู่เสมอ
ว่าทำไมคิดถึงแต่เรื่องเธอก็ไม่รู้
ทั้งห่วงใยและรู้สึกเหงายามเธอไม่อยู่
ตัวฉันเองยังไม่รู้ว่าทำไม
ถึงวันนี้เพิ่งเข้าใจความรู้สึก
แต่ในใจลึกลึกบอกว่าไม่ได้
จึงต้องเก็บคำคำนั้นไว้ในใจ
จะบอกออกไปเมื่อแน่ใจว่าเธอรู้สึกตรงกัน

อยากบอกเธอว่ารักสักร้อยครั้ง
แต่มันยังดูไม่มีความหมาย
ความรักไม่ได้อยู่ที่จะบอกไป
แต่อยู่ที่หัวใจเราสองคน

 

หน้า  l  1 l  2 l  3 l  4  l  5 l  6 l